เป็นผู้หญิง ก็ต้องดิ้นรน กันอยู่แล้ว

ย้อนไปเมื่อก่อนตอนสมัยอยู่โรงเรียนประถม
อิอั้ม หรือตอนนั้นจะสะดวกเรียกว่า "ดวง" ก็ตามแต่
อินี้เป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนคบ ชั้นอนุบาล ต้องไปนั่งมุมห้อง
นั่งเล่นของเล่นคนเดว และมีอิเพื่อนผู้ชาย ใจด๋อยแต่เดก ขว้างดินน้ำมันมาทางกู แต่ไม่โดน เลยเดินลุกหนี ปรากฎว่า ถุงตีน 
กู เหยียบดินน้ำมันแม่ง สีเขียว จำสีได้ ไอ้เหี้ยนั้นหัวเราะ จำหน้ามันตอนเด็กได้ ชื่อ สัจจา ถ้าจำไม่ผิด กับอีกภาพความทรงจำหนึ่ง อิเพื่อน เล่นเปน หมูหมา กันหรืออะไรสักอย่าง แม่งคลานไล่กัน อิดวง หน้าเด๋อคนเดิม อยากเล่นด้วย เลยลงไปคลานตาม ผลที่ออกมาคือ อิพวกนั้นคลานหนีกูหมด ! จบ...

นี้คือภาพความทรงจำรางๆ(ใช้รอเรือหรือลอลิงว่ะ)สมัย อนุบาล

เสด พอขึ้นชั้นประถม มาจำได้ตอน ปอ4 มีเพื่อนนางหนึ่ง นางชื่อบุ๋ม เท่าที่เห็นสภาพตั้งแต่อนุบาลมาก็โดนแกล้งตลอด จนมาปอ4 นางบุ๋มเนี่ย จะมาแกล้งอะไรสักอย่าง ทำให้กูรำคาญ แหย่หรือหอยหลอดอะไร ไม่รู้ แต่ภาพที่ติดหัวมาจนถึงทุกวันนี้คือ ข้าพเจ้า ยกมือขึ้น กำมือ จะชกนางจริงจัง แล้วนางก็พูดว่า "แหม เดวนี้คิดสู้แล้วเหรอ ?" ด้วยหน้าตาที่น่าหมั่นไส้ที่สุด จบ นั้นเป็นภาพที่จำติดมาจนถึงวันนี้ 

สภาพตอนนั้นคือ ทุกคนเห็นเป็นเด็กขี้แย ติดแม่จน...

ม.1เข้า โรงเรียนประจำ !
คุณพระ... งงละสิว่าชะนีน้อยขี้แง ไปอยู่โรงเรียนประจำได้ไง
เพื่อนรุ่นเดวกันร้องอยากกลับบ้าน ไม่ยอมให้แม่กลับจนเย็น แต่กูอิดวงซึ่งตอน มอ1ได้ฉายาใหม่ "เด๋อ" รู้สึกไม่กลัวเลยที่ได้มาอยู่ประจำ ตอนนอนคืนแรก ทุกคนจะมีพี่รหัสมาเทคแคร์ช่วยจัดตู้ เตียง แต่กูอิเด๋อ "ไหนว่ะพี่รหัสกู?" แต่นางก็มาหาแหละ หลังจากนั้น2-3วันได้ (นานสาด-_-) แต่ก็หายโกดเพราะคืนนั้นนางหอมแก้ม นางชื่อเบลล์ น่ารักโคดๆ แต่ปัจจุบัน นางเปนทอมมั่ง หึ! 

ธรรมดา เรียนอย่างเดวไม่ได้เราต้องมีชมรม เฉิด (แม่ชั้นเอง)นางบังคับให้เข้า ชมรมเทควันโด เพื่อที่กะให้สู้คนเป็นกับเค้าบ้างอะไรบ้าง เหอะ ! จะได้สักกี่น้ำ มะก่อนรับบอล ไม่ได้ โดนใส่หน้า ร้องไห้เป็นหมา งอนแม่เป็นวัน สรุป...

น้องเด๋อเป็นคนแรกนะฮะ ที่เรียนถึงสายแดง (ก่อนสายดำ) 

หึๆ กลายเป็นคนบ้ากิจกรรม บ้าพลัง ทั้งดนตรี เข้าวงออเครตร้า สีซอ(ไวโอลีน) เป็นดีเจ เท่านี้พอ กูเหนื่อย 

เสดสับ เรียนไอทีมา ทำหอยอัลไล รู้สึก ไม่ค่อยชอบแหะ 
เคยสมัคร AF5 AF7 ไปงั้นแหละ ไม่ได้หรอก ด้วยความเป็นติ่งรายการมั่ง เลยอยากไป ล่าสุดสมัครดีเจ ไป แบ่งให้เพื่อนๆโหวต มันก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรหรอก แต่รู้สึกดีใจ ที่เพื่อนพูดว่า (เพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆที่เค้าไม่เสแสร้งหน่ะ)บอกว่า พูดดีแล้ว ตอนนั้นก็รู้หรอกว่าไม่ได้แล้ว แต่เพื่อนเราชมเราว่าดีแล้วก็พอป่ะ ยกเว้น การแต่งหน้า ที่เพื่อนจงรักและ นผ สุดขัดตาบ่นว่า มึงแต่งตาไม่เท่ากัน -_= 
หลังจากนั้น อีกรายการหนึ่งที่เป็นติ่งมานานแต่ไม่เคยกล้าสมัครเลย เดอะตาร์ 

อิผึ้งถาม
นผ : มึงจะไปไมคนเยอะแปดแสน
ศรี(ตอนนี้เปลี่ยนฉายาอีกละ) : กูอยากไป
นผ : ไปไมว่ะ ไม่หวังได้ มีเพื่อนไปเหรอ?
ศรี : ไม่!!
นผ : แล้วมึงจะไปมั้ย ?
ศรี : เออ.. กูก็ไม้รู้ว่ะ กูไปนอนด้วยนะ
เสดสับหอบผ้าผ่อนไปนอนยัดกับนาง

เฉิดโทมา ..
เฉิด : วันเสาพรุ่งนี้ไปไหน?
อั้ม : ไม่บอก (ชวนคุยเรื่องอื่น)
เฉิด : สรุปพรุ่งนี้ไปไหน ?
อั้ม : เอ้า ยังจำได้อีก
เฉิด : ไปไหน บอกหน่อยย
อั้ม : เอ่อ ไปแกรมมี่ ไปสมัครเดอะสตาร์ ไม่ได้กะหวังได้ไรหรอก อยากรู้อยากเห็น อยากเปิดโอกาสให้ตัวเอง มันก็ดีกว่าไม่ทำอะไรเลยป่ะแม่ ไปก็ไม่เสียหาย เค้าก็ไม่ได้เก็บตังนิ เอาหน่ะ สักครั้งในชีวิต
เฉิด : ไปกับใคร
อั้ม : คนเดวดิ จะลากคนอื่นไปลำบากด้วยทำไม
เฉิด : แม่นับถือ

มั่นใจเหอะเฉิด เธอเลี้ยงชั้นมาดี อิๆ

วันนีเท่านี้แหละ 

หากมีคนหลงมาอ่านบอกเลยว่า สัสดี๊ !

ลงชื่อ

อั้ม ศรีจุมพล (เลียนแบบเจ้ช่า บันทึกของตุ๊ด ที่นางมีนามสกุลล้านแปด)
ปล. พิมผิดหรือพาดพิงถึงใคร ก็ซอรี่ด้วย บั้ยส์

Comment

Comment:

Tweet